Kalabalık-ßen ikilemi

Gitmelerim geldi yine; bu kalabalığın içinden koşar adımlarla gidesim var... Tahmin edilenden daha zor yürüyor bu hayat... Son günlerde hiç nefes alamaz oldum... Okulun en ücra köşesinde nefes alma imkanı buluyorum! Tam nefes aldım derken; ''Hadi Gidiyoruz'' diye başlayan cümleler...
Evet; ben gidiyorum; çok farklı diyarlara...
Bir gün sonsuz mutluluğa erişme ümidi ile gidiyorum...
Ben'siz de hayat devam edecektir...
Sadece biraz sakinlik...

emğine sağlık

Bir gün içten gülümsemek dileğiyle...


Ne yapacağım ben bu hayatta bilmiyorum… Yapılan hataların bedelini ödemeye her zaman hazırımdır; biliyorum ki kim ne yaparsa yapsın karşılıksız kalmayacaktır; sende elbet bir gün bedel ödeyeceksindir…

Bu şekilde ne yapacağımı bilmez olmak beni delirtiyor; uykularım haram oluyor… Bedenim bu kadar yükü taşıyamıyor bazen ki sürekli hastanelerde sürünüyorum… Allah’a şükür devasız değil dermanım; ama ama…

Aslında söylemek istediğim ya da söylenmesi gereken o kadar çok şey var ki… Kendimi sorgulamaktan, hayatı sorgulamaktan o kadar yoruldum ki… Kendimden kaçmak istiyorum kimi zaman ama insanın canı kıymetliymiş cidden… ‘Atarım kendimi…’ demek ile uygulamak aynı şeyler değillermiş…
Bu hayatı yaşamak bana o kadar fazla yükler getiriyor ki kimi zaman… Neden ben diye başlayan soruların sonu gelmiyor…

Bir taraftan gelecek endişesi; bu kadar okuyoruz ama sonumuz ne olacak…
Bir taraftan görmeye zar zor vakit bulduğum insanlar… Onlara karşı olan özlemlerim…
Bir taraftan yapılan hatalar ve ödenmesi gereken bedeller…

Bunları okuyunca biliyorum ki; çok karamsar olduğumu düşününeceksiniz hatta hayatıma yakından tanık olsanız yüzümde bu karamsarlığın bir gıdımına şahit olamazsınız… ama ‘Hiçbir şey göründüğü gibi değildir…’

Ne siz sorun ne ben söyleyeyim yüreğimdekileri…